به دعوت جناب آقای احمد نظری با گروه وتوس قم هماهنگ شدم تا به قله دارآباد صعود کنیم ...

16 نفر در این برنامه شرکت داشتند. آسمان آبی و زیبا بود، هوای تهران بر خلاف بسیاری از روز های دیگر کثیف و چرک آلود نبود! و پرواز پلوشتک(پرستو) ها در این آسمان دیدنی ... برنامه به طور کامل اورجینال و زبان اصلی برگزار شد. بنده به دعوت جناب نظری در برنامه شرکت داشتم، و خود ایشان هم به عنوان مترجم ایفای نقش میکردند (که البته به دلیل داشتن مقام عقب دار به هیچ وجه در دسترس نبودند!) اول مسیر ایستادیم و یه معارفه کوچولو و بعد از مسیر شن سیاه که شیب خوبی داشت و البته زیگ زاگی به راه خودمون ادامه دادیم. یکی از دوستان من رو با لفظ داراشه صدا کرد !! از نزدیک ترین فرد پرسیدم که این کلمه به چه معنا بود، ولی از بد ماجرا ایشان هم چندان با زبان شیرین قمی آشنایی نداشتند، (تنها زیر نویس ها رو میخوندن ) حدث زدن که یکی از فحش های قدیمیه ! البته بعدا فهمیدم که فحش نبوده و به معنای صبح بخیر اه! راه افتادیم، به سوی قله، چند تا از دوستان گیر داده بودن که قله کو ؟ سرپرست بنده خدا هم هی قسم و آیه می آورد که دست من نیست و اون پشته و دیده نمیشه! ولی ذوق دوستان نمی خوابید! کمی جلوتر دوباره : پس این قله کو ... (و این داستان ادامه داشت) به هر حال به سوی قله ره سپار شدیم، به منطقه نظامی که رسیدیم متوجه شدیم سیم خاردار ها آپ دیت شدن! و راه رسیدن به اتاقکی که گاهی کوهنوردان برای استراحت به اونجا میرن بسته شده! چند تا از دوستان که درس آمادگی دفاعی پاس کرده بودن یه پل درست کردند و تونستیم این خان رو رد کنیم، ولی کمی جلوتر با چند سرباز مسلح مواجه شدیم که خیلی هم خیلی هم قابل عبور نبودند پس تصمیم گرفتیم یه گوشه توی سایه بشینیم و صبحانه بخوریم. کم کم شیب کم شد! قله برای لحظاتی خودش رو نشونمون داد و یه بای بای کوچولو و دوباره قایم شد ... ودوباره : این قله هه پس کو !!؟!! هوای بس نا جوانمردانه گرم بود ، کم آبی کمی آزار دهنده بود ، یکی از دوستان پیشنهاد داد که اب رو هم (مانند برق و گاز و بنزین) جیره بندی کنیم ، که به دلیل صرفه جویی در مصرف، کار به اونجا نرسید. (نکته: اگه در مصرف گاز و برق و بنزین هم صرفه جویی کنید قطع نخواهد شد ، البته احتمالا اگر سرپرست کشور هم آقای نظری بشوند!!)رسیدیم به قله ...
در قله چند عکس به یادگار انداختیم و تعدادی از دوستان داخل سرپناه و تعدادی بیرون سرپناه نشستیم و ناهار خوردیم. و ساعت 3:30 به پایین حرکت کردیم. قسمتی از مسیر بازگشت شن اسکی بود که به دلیل علاقه زیاد دوستان ساعتی در اون قسمت ماندیم!! و وقتی به پایین رسیدیم لباس های رنگی و مختلف ما تبدیل به لباس هایی یونی کالر (Uni Colour) و به رنگ خاکی در اومده بودند! رسیدیم به چشمه دراز لش... آب چشمه به گونه ای بود که بچه ها برای نوشیدن اون به صف ایستاده بودند و هر کس که آب مینوشید دوباره میرفت آخر صف باز می ایستاد!! بسیار خنک و گوارا بود، جای همه دوستداران آب خنک خالی ... بعد از چشمه مسیر رو به سمت مینیبوس رو کمی با عجله تر طی کردیم و بعد تمام! تمام تمام هم نه من هم از دارآباد تا نیاوران رو با دوستان همراه شدم. چه جو دلنشین و چه مینیبوس باحالی ...

و داخل مینیبوس گه گاهی  نجوا هایی میومد که بریم رستوران ، یا بریم کش لقمه فروشی توی قم ، یا اصلا شام نخوریم ، آخرش چطور شد دیگه نمیدونم ...

نویسنده : بهزاد حکیمی (نقل از من و کوه )

تصاویری از برنامه :

پیام هاتون هرچی که باشه، ما رو از خواب میپرونه !