مصاحبه اختصاصی با محمد رحیمی تبار از پیشکسوتان کوهنوردی استان قم

در راستای اجرای طرح شناسایی پیشکسوتان کوهنوردی استان قم به سراغ آقای محمد رحیمی تبار از پیشگامان کوهنوردی شهر رفتیم و گفت و گو و پرسش و پاسخی با ایشون داشتیم که در این قسمت با هم می خوانیم ...

لطفا بفرمائید خودتون رو معرفی کنید :

به نام خدا، ابتدا خدمت شما سلام عرض می کنم. من محمد رحیمی تبار هستم البته شاید هنوز خیلی از دوستان من رو با نام کوچعلی بشناسن، دلیل این امر این هستش که اخیرا نام خانوادگی من تغییر پیدا کرده.

متولد چه سالی هستین و چند ساله کوهنوردی می کنید ؟

متولد ۱۳۴۵ هستم و تقریبا میشه گفت شروع کوهنوردی من به سال ۱۳۶۲ بر می گرده که به کوه علاقه پیدا کردم

چرا از میان ورزش های مختلف به کوهنوردی روی آوردید ؟

در ابتدا کوه رفتن رو به دید تفریح آغاز کردم اما بعدا شیفته شگفتی های طبیعت شدم و دریافتم به غیر از مساله ورزش، کوه یک نوع انرژی خاص به زندگی انسان می بخشه و همین باعث شد که کوهنوردی رو ادامه بدم

آیا قبلا به ورزش های دیگری هم می پرداختید ؟

سابقا ورزش های مختلفی رو تجربه کردم مثلا مدتی به ورزش های رزمی پرداختم اما پس از مدتی دیدم میل به ادامه هیچ کدوم ندارم. الان هم در کنار کوهنوردی، صبح ها خودم ورزش صبحگاهی کار می کنم و گاهی هم می رم ورزشگاه حیدریان گروهی با آقای چراغچی نرمش می کنیم

آیا رشته سنگنوردی که رابطه نزدیکی با کوهنوردی دارد را تا به حال کار کرده اید ؟

قدیما مدتی تصمیم گرفتم دنبال سنگنوردی برم و البته آموزش هایی رو هم دیدم اما بعدها که سنی ازم گذشت فقط به کوهنوردی پرداختم

به نظر شما چرا در کوهنوردی مانند ورزشهای دیگر مسابقه و کسب مقام وجود ندارد ؟

البته خدایی نکرده قصد توهین به دیگر ورزش ها رو ندارم، یک موقع سوتفاهم نشه. در کوهنوردی انسان هست و کوه، انسان هست و طبیعت، به جای رقابت، رفاقت وجود داره چون شما همیشه در کنار همنوردت و در گروه هستی. از طرفی کوهنوردی سن و سال نمیشناسه و برای همه سنینه. شما حتی می تونی با خانوادت به این ورزش بپردازی و به این خاطره که هیچ وقت رقابت، در صمیمیت و دوستی جایی پیدا نمی کنه

چرا کوهنوردی را یک ورزش صرفا گروهی می دونن نه انفرادی ؟

به علت شرایط خاص این ورزش مثلا نیاز به کمک پیدا کردن افراد و احتمال وقوع خطرات مختلف در کوه، کوهنوردی همیشه باید گروهی باشه، شاید هم همونطور که خدمتتون عرض کردم بیشتر شدن صمیمت افراد در کوه به خاطر همین حس گروه پذیری و مسئولیت پذیری باشه

 آیا شده تا به حال شما تنها و انفرادی به کوه بروید ؟

بله شاید برنامه هایی که مسیر ساده و شناخته شده بوده تنهایی رفتم و این زمانی بوده که هیچ یک از گروه ها برنامه باب میل من نداشتن اما هرگز در برنامه های گروهی تک روی و خارج از حیطه گروه فعالیت نکردم و زمانی که در گروه بودم همیشه همراه با گروه بودم. توصیه می کنم افراد از فعالیت های انفرادی در کوه پرهیز کنند

به نظر شما در کوهنوردی همیشه هدف صعود به قله است ؟

هدفی که همیشه کوهنوردا دنبالشن صعود به قلست حالا ای کاش این صعود فقط ورزشی نباشه بلکه یک صعود اخلاقی هم باشه یعنی گاهی اوقات شرایط جوی و یا اوضاع افراد گروه ایجاد نمی کنه که شما در اون برنامه حتما صعود رو انجام بدین و از اونجا جلوتر برین چرا که خیلی چیزها مثل جان همنورد شما برایتان مهمتر از صعود به قلست، هدف ما از ورزش در مرحله اول سلامتیه. خوب حالا اگر زمانی همه شرایط محیا بود چرا که نه، آرزوی هر کوهنوردی اینه که وقتی پا به کوهی میزاره، قله اون کوه را هم صعود کنه. اما چیزی که همیشه مهمه اینه که شما خود کوهنوردی و ورزش رو انجام داده باشین و همین که از محیط کوهستان لذت می برین کافی و وافیه

چند چیز که کوهنوردی را از دیگر ورزش ها متمایز می کند، نام ببرید :

همونطور که گفتم کوهنوردی یک نوع زندگیه و یک چاره ساز برای زندگی. افراد جامعه در زندگی های امروز با مشکلات زیاد روحی و جسمی مواجه هستن و به نظر من همنشینی با کوه و طبیعت و پرداختن به کوهنوردی می تونه زمانی برای تمرین مسئولیت پذیری، از خود گذشتگی و میعادگاه تخلیه روح از ناپاکی های محیط شهر نشینی و در نهایت راهکاری برای حل اینگونه مشکلات باشه و به نظر من همین ویژگی های کوه و کوهنوردیه که اون رو از ورزش های دیگه متمایز میکنه

آیا تا به حال صعود ناموفق و پر خطری داشتین ؟

ببینید شما اگر حتی یه کوه ساده رو هم در فصل زمستان و سرما بخواهید صعود کنید ممکنه خطرات زیادی رو به دنبال داشته باشه و البته خطرات صعود در فصل زمستان بیشتر از دیگر فصل هاست و هیچ کس نمی تونه بگه ما فلان جا رو زمستانه صعود کردیم و خطری هم تهدیدمون نکرد. من هم تا به حال چند بار تو برنامه خطر از کنارم گذشته اما خوشبختانه مشکل حادی برام پیش نیومده. خطر همیشه بوده و هست، ما باید مراقب باشیم

اولین باری که بر بام ایران گام نهادید چه احساسی داشتید ؟

ببینید آقای زینلی، اکثرا اونهایی که به قله دماوند صعود می کنند به نظر من دیگه اونجا نفس آنچنانی ندارن که ابراز احساسات بکنن (با خنده) ولی همین حس غرور که شما الان اونجا هستین و تونستید تا این ارتفاع بالا برید خودش حس شادی و اقتدار به شما می ده و در نهایت این حس رو پیدا می کنید که اگر قله ای در ایران براتون تا حالا نا صعود بوده، از حالا به بعد آسون شده چون شما مرتفع ترین قله ایران رو صعود کردین.

آیا تا به حال صعود برون مرزی داشتید و برنامه آیندتون در این زمینه چی هست ؟

والا نه تا حالا نداشتم اما خیلی دلم می خواد برم چون این حس تو انسان هست که هرچی فراتر روی انگار کم رفتی. ما از کنار آرارات که می گذشتیم خیلی دلمون می خواست که موقعیتی بود و صعود می کردیم اما خب به قصد آرارات نرفته بودیم. تو آینده هم اگر موقعیتش پیش بیاد که بتونیم بریم خیلی عالی میشه

چند تا از بهترین دوستان و همنوردای قدیمتون که الان خودشون از پیشکسوتان استان هستن رو نام می برید ؟

جناب آقای لسانی، آقای ابراهیمی و آقای خداشناس بودند که ما گاهی شاگردیشون رو هم می کردیم، آقای اسماعیلی و آقای پورفرح و دیگر دوستان که دقیقا در خاطرم نیست، از زحمتکشان کوهنوردی قم بودند که به سادگی از زحماتشون نمیشه گذشت

می توانید کوهنوردی رو با یک جمله بیان کنید ؟

ببینید همانطور که خودتون می دونید با چند جمله یا حتی چند کتاب هم نمیشه کوهنوردی رو بیان کرد چه برسه به یک جمله، من خودم زمانی که این مجله های ورزشی رو در باره کوه می خونم هیچ وقت مطلب تکراری پیدا نمی کنم اما اگه واقعا می خواهید تو یک جمله خلاصه کنم آین جمله من شاید بتونه باشه : انسان با کوهنوردی از خود فرا تر می رود ...

بهترین خاطره ای که از کوهنوردی در ذهنتون دارید را برامون بازگو کنید :

فکر کنم چند سال پیش بود که در همدان یک همایش علمی کوهنوردی برگزار شد که از قم هم نماینده رفته بود اما ظاهرا بعد از جلسه قرار بود که یک صعود نمایشی هم با حضور نمایندگان شهر ها به ارتفاعات همدان انجام بشه که ما مطلع شدیم نمایندگان قم در آن صعود قصد حاضر شدن ندارن که بلافاصله با دوستان خودمون رو به همدان رسوندیم و در صعود شرکت کردیم و این باعث شد در پایان برنامه وقتی شهرهای شرکت کننده در صعود و همایش تطبیق داده شدند، خوشبختانه تونستیم اسم قم رو در بین شهرهای مدعی در کوهنوردی کشور زنده کنیم و به نمایش بزاریم.

در آخر آیا توصیه ای خاص برای خوانندگان این مطلب دارید ؟

البته می بخشین که من نتونستم اونجور که باید به سوالهاتون پاسخ بدم چون زیاد سخنور خوبی نیستم اما صادقانه به جوانان توصیه می کنم در کنار زندگیشون یک ورزش انتخاب کنن حالا ما حتما نمیگیم کوهنوردی، هر ورزشی جایگاه خودشو داره، اگر واقعا بتونن در کنار کارشون ورزشی رو دنبال بکنن میشه گفت که اوقات فراغتشون رو به نحو احسنت پر کردند

سپاسگذارم از شما که وقتتون رو به ما دادید. امیدوارم باز هم بزدوی شما رو ببینیم

من هم تشکر می کنم که این امکانات رو فراهم کردید. خدانگهدار